Gidsen

Dolf Fransen

Dolf Fransen
Als geboren en getogen Zaankanter werd ik in 1981 bij de Materieel Beproevings Afdeling-1 op het militair complex Hembrug geplaatst. Bij de poort kreeg ik een warm welkom van de portier die mijn oude buurman Piet Teeuwen bleek te zijn. Ik was als jonge sergeant gewend aan strak ingerichte kazernes en niet aan een grillig terrein met wilde bosschages met daarin verscholen bunkers en oude gebouwen. De commandant vertelde me dat hier eigenlijk geen militairen waren maar techneuten in een groen pak. De taak van deze afdeling was het beproeven en keuren van wapen (-systemen) en munitie t.b.v. de veiligheid van Jan Soldaat.

Voor de ontspanning zorgde de personeelsvereniging die meerdere feestjes per jaar verzorgde. Niets was te gek, zo werd op een 5 december de goedheiligman in een tank voorgereden. In de Kazernekoffiekamer werd in de pauzes door c.a. 50 man koffie gedronken, gegeten en gerookt in zulke hoeveelheden dat de kamer regelmatig blauw stond. Vrijdags was er altijd de befaamde werkmansborrel met bitterballen.

Ik heb eerst al militair en later als burger meerdere functies doorlopen die voornamelijk plaats vonden in gebouw A11 de voormalige Mitrailleurfabriek van de Artillerie Inrichtingen. In 1996 heb ik het jubileumboek “Tegen de stroom in standgehouden” samengesteld dat een mooi beeld schetst van 50 jaar munitieonderzoek van 1946 tot 1996.

De afdeling verliet in 2000 het militair complex om de nieuwbouw in ’t Harde te betrekken. In de huidige situatie is de afdeling uitgegroeid tot een super moderne en internationaal geroemde beproevingsafdeling onder de naam Kenniscentrum Wapensystemen en Munitie.

Aan de periode dat ik op de Hembrug gewerkt heb, koester ik nog steeds warme gevoelens. Daarom is het geweldig om mensen rond te leiden en die periode levend te houden aan de hand van vele verhalen.

Marjolein de Boer

Marjolein de BoerIn 2011 ben ik voor het eerst op HEMbrug geweest. Ik was net begonnen als projectleider bij het Rijksvastgoed- en Ontwikkelingsbedrijf (inmiddels Rijksvastgoedbedrijf). Het terrein was afgesloten door hekken, grotendeels overwoekerd door onkruid en gebouwen waren vervallen.
Als projectleider heb ik me bezig gehouden met de ontwikkeling van het terrein. Het opknappen van momenten en de openbare ruimte, voorbereiding van de aanleg van nutsvoorzieningen, flora- en fauna onderzoeken, subsidie aanvragen en verhuur van gebouwen op het terrein. In de loop der jaren heb ik steeds meer geleerd over de geschiedenis van het terrein door het Hembrug Museum en oud-medewerkers op terrein. Namens het Rijksvastgoedbedrijf heb ik meerdere rondleidingen gegeven aan collega’s, relaties en tijdens evenementen.

In 2015 ben ik gestopt bij het Rijksvastgoedbedrijf en ben ik bestuurslid van het Hembrug Museum geworden. Naast de bestuursfunctie geef ik nog steeds (architectuur)rondleidingen op het terrein. Het meest bijzonder van de rondleidingen vind ik het ontmoeten van oud-werknemers. Velen van hen hebben nooit meer dan een bepaald deel van het terrein gezien, terwijl ik als rondleider overal kan konden. De oud-medewerkers hebben allemaal hun eigen verhaal waarvan ik de hoogtepunt mee kan nemen in volgende rondleidingen.

HEMbrug is een bijzonder terrein waar ik graag bij betrokken wil blijven. Door het geven van rondleidingen houden we de geschiedenis in stand en kunnen we ook naar de toekomst van het terrein kijken. Er is wel veel te beleven en elke keer zijn er nieuwe ontwikkelingen, verhalen en gebeurtenissen.